marian-2
De lessen in geschiedenis die ik als kind heb ervaren, gingen over grote veranderingen (de 1e trein in Nederland tussen Amsterdam en Haarlem), oorlogen (Slag bij Hastings in 1066, Napoleon verslagen bij Waterloo 1815) en tijdsperiodes als ‘de Gouden Eeuw’ en ‘de industrialisatie’. Verdieping in wat oorlogen en nieuwe uitvindingen nu voor de ‘gewone mens’ betekende bleef achterwege. Geschiedenis leefde niet. Het bleef een abstract iets voor mij. Eigenlijk, met alle respect voor alle nieuw ontwikkelde lesmethodes, is dit nog steeds zo binnen het onderwijs. Bij een historische activiteit welke ik recent op een basisschool in het oosten van het land mocht verzorgen, kwam ik in gesprek met een meisje uit groep 8. Ze zal 11 of 12 jaar zijn geweest. Op mijn vraag of ze geschiedenis leuk vond, antwoordde ze: “Nou nee, eigenlijk niet. Maar wat JIJ doet vind ik heel erg leuk!”. “En laat dat nou net alles, maar dan ook alles met geschiedenis te maken hebben”, zei ik haar. Heel wat jaren eerder had ik zo’n zelfde ervaring als dit meisje. Toen ik geschiedenis echt ging ‘doen’, met mijn boekenwijsheid, had ik ervaringen die ik niet voor mogelijk hield. Diverse zaken welke ik uit boeken had geleerd, bleken interpretaties van schrijvers te zijn die in de praktijk net iets anders waren. B.v. als het gaat over hoe en welke kleding je draagt voor bepaalde werkzaamheden. Door 24-7 te leven op een boerderij in 1830 wil ik het denken en doen uit die tijd heel praktisch delen met de huidige en toekomstige bewaarders van ons cultureel erfgoed.
 
Daarnaast ben ik als nazaat van een boerenfamilie bijzonder geïnteresseerd in hoe wij, met het terughalen van de kennis die grotendeels verloren is gegaan, anders en beter met onze voedselproductie en leefwijze kunnen omgaan en daar op langere termijn ons voordeel mee kunnen doen.

<< Terug